Regelmatig ga ik naar mijn 95 jaar oude vader en die heeft altijd wel wat te vertellen. Vorige week las hij mij een stuk voor uit dagboekaantekeningen van een oude oom van hem. Die werd geboren in 1869 en was het dagboek begonnen in 1883 en het liep door tot ca 1898. Hij maakte aantekeningen over zijn werk in een machinewerkplaats, waar hij na zijn leertijd begon met een uurloon van 11 cent. Reken maar uit, ca. 45uur per week. Hij leerde een meisje kennen en wilde met haar naar de kermis, maar haar ouders vonden haar eerst nog te jong, maar later kwam het goed. Ze gingen verloven en later trouwen en toen zat hij qua loon op ca. 14 cent per uur. Toen ze eenmaal getrouwd waren nam hij zijn vrouw en schoonouders een keer een dagje mee uit en ze gingen uit eten in Amsterdam en dat was maar liefst 45 cent per couvert!
Ze maakten ook vaak wandelingen op zondag van uren en liepen dan de halve Zaanstreek door, want lopen was de gewoonste zaak van de wereld. Ook waren de winters streng in die tijd want op een moment was het ijs ca. 30 cm. dik.
Zo kreeg je toch even een tijdsbeeld wat we ons in deze tijd nog maar moeilijk kunnen voorstellen. Het lijkt (en is) dan ook heel lang geleden en toch heeft mijn vader deze oom Jacob en tante Aaltje natuurlijk heel goed gekend en weet nog veel van de eerste helft van de 20e eeuw.
Zo in deze tijd met alle moderne communicatie middelen en de digitale snelweg waar we met 23 dingen mee bezig zijn, vond ik het leuk om juist zo'n verhaaltje neer te schrijven en in minder dan een seconde aan jullie toe te sturen.
Clasina
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
2 opmerkingen:
En dat ben ik helemaal met je eens! Wat een prachtig verhaal. En inderdaad, mijn oma bijvoorbeeld heeft ook veel van dit soort verhalen verteld.
Of mijn ouders en schoonouders die vertelden over hoe het ging met schoolkeuze: niet. Jongens mochten leren, meisjes niet.
In ieder geval wel in hun streek.
Heb je 'm nog iets uitgelegd over 23dingen? Waar zou je dan eigenlijk moeten beginnen? Bijna alle termen die we gebruiken zijn dan onbekend!
:)
Hoi Clasina,
Wat een prachtig verhaal. Ik lees het en ik bedenk dat dit trage verhaal meer in zich heeft dan alle blogs die ik het afgelopen jaar heb gelezen.
Digitaal of niet, echte verhalen blijven het mooist. ;)
Een reactie posten